Jak zacząć i wytrwać, nawet jeśli nikt w Ciebie jeszcze nie wierzy?

Byłem otyły. Miałem ogromne kompleksy i bardzo niskie poczucie własnej wartości. Byłem uzależniony od cukru do tego stopnia, że potrafiłem jeść cukier prosto z cukierniczki.

Grałem też w piłkę. Doszedłem do momentu, w którym byłem na testach w klubie Ekstraklasy. Dla młodego chłopaka grającego w piłkę powinno to być spełnienie marzeń. A moje poczucie własnej wartości było wtedy tak niskie, że bardziej cieszyłem się, kiedy miałem kontuzję i nie mogłem grać, niż kiedy dostawałem swoją szansę. Bo kiedy nie grałem, nie mogłem przegrać. Nie mogłem okazać się niewystarczający. I finalnie zrezygnowałem z piłki.

Później imałem się różnych rzeczy. Pracowałem jako host. Rozdawałem piwo na imprezach.

A później zacząłem pracować z topowymi sportowcami w Polsce — między innymi z Agnieszką Radwańską, Jerzym Janowiczem, Hubertem Hurkaczem i Piotrem Zielińskim. Współtworzyłem centrum sportowe z Anią Lewandowską.

W pewnym momencie postanowiłem też nauczyć się grać na perkusji. Zaczynałem praktycznie od zera. Trenowałem w garażu i wyobrażałem sobie przed sobą sześćdziesięciotysięczną publiczność. W ciągu trzech lat zagrałem na Stadionie Narodowym.

Dzisiaj tworzę w social mediach, gdzie mam organicznie zbudowaną społeczność prawie pół miliona osób.

I dzisiaj wiem, że kryzys nie zawsze jest informacją, że coś się skończyło. Czasami jest informacją, że coś już Ci nie służy i dostajesz szansę, żeby zdecydować, co chcesz zbudować dalej.